สวัสดีครับเพื่อนๆ อากาศช่วงนี้เปลี่ยนแปลงบ่อยๆ นะครับ บางที่ฝนตกน้ำท่วม น่าสงสารก็แต่ชาวนา ชาวไร่ ที่ต้องสูญเสีย ภูเ็ก็ตเองก็ฝนตกทุกวันครับ เมื่อเช้านี้ผมตั้งใจจะขึ้นไปเก็บแสงพระอาทิตย์ขึ้น ที่"เขาไม้เท้าสิบสอง" แต่ก็ต้องแบกความผิดหลังกลับมา เมื่อท้องฟ้ากลับปิดเพราะเมฆฝน แต่ก็เหมือนเรื่องตลก ผ่านไปไม่กี่อึดใจจาก 8 โมง ฟ้ากลับส่องแสงเปรี้ยงปร้าง เหมือนไม่เคยรู้จักกับพระพิรุณมาก่อน 
 
          เมื่อตื่นเช้ากันแล้วผมกับเพื่อนเลยตัดสินใจจะไปเที่ยวเกาะมะพร้าว เกาะเล็กๆ ที่ห่างจาก ภูเก็ตแค่ 1 กิโลเมตรเท่านั้น ใช้เวลาเดินทางจากท่าเรือ แหลมหิน แค่ 15 นาที ด้วยค่าโดยสาร คนละ 20 บาท  ในตอนแรกผมคิดจะดองรูปไว้สักพัก แต่เมื่อกลับมาถึงห้อง ผมอดไม่ได้จริงๆ ที่จะดูรูปเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมามากกว่า 3 รอบ ผมชอบอะไรแบบนี้มากๆ ใสๆ ทั้งผู้คน เมือง และ ทะเล 
 
 
หากเพื่อนๆสนใจตามรอยผมมาเที่ยว ให้ขับรถมาทางแหลมหินซีฟู้ดเลยครับ แล้วขับตรงเข้ามาเรื่อยๆ จากป้ายแหลมหิน จะเจอที่ฝากรถ 20 บาทนะครับ คนที่มาฝากรถตรงนี้มีด้วยกันสองกลุ่มคือ กลุ่มที่มาทานอาหารในแพ กับกลุ่มที่สอง คือ ชาวบ้านหรือนักท่องเที่ยว ที่จะข้ามไปเกาะพร้าว หรือเกาะมะพร้าว แห่งนี้นี่เอง
 
 
เราโดยสารเรือ ด้วยราคา 20 บาท/คน ใช้เวลาเดินทาง 15 นาทีบัง(ใช้เรียกพี่ชาย) กับจ๊ะ (ใช้เรียกพี่สาวสำหรับคนอิสลาม) ซื้อข้าวของจากฝั่งไปเยอะเลยครับ มีทั้งผัก ผลไม้ และของใช้อื่นๆ ผมคุยกับจ๊ะเพลินมาก แต่ด้วยความมีน้ำใจของจ๊ะ และ ความน่ารัก ของมุสลิม แม้เวลาแค่ 15 นาที ก็ทำให้เราคุยจ้อกันไ้ด้เลยทีเดียว
 
 
ด้านหน้าเกาะพร้าวนั้น มีกระชังเลี้ยงปลา และเปิดเป็นร้านอาหารอยู่หลายร้าน ผมเคยมาที่กระชังนี่ครั้งเดียวเมื่อหลายปีที่แล้ว แต่ ด้วยความที่ไม่ชอบ ชี้เป็นชี้ตายชีวิตใคร ผมเลยเลือกที่จะไม่มาอีก ถึงแม้จะอยากทานของสด
 
 
 
เมื่อเรือเทียบท่า เราช่วยจ๊ะขนของขึ้นเรือ ตาก็สอดส่ายหารถเครื่องเช่า เที่ยวรอบๆเกาะ เพราะคงเดินไม่ไหวแน่ๆ แต่ก็เริ่มสะดุดตากับสะพานไม้แห่งนี้ที่ทอดยาว สวยงามมากๆ ครับ เราเดินขึ้นจากเรือ มาก็เริ่มสอบถามบังแถวนนั้นว่ามีรถเครื่องให้เช่าบ้างรึเปล่า ปรากฏว่า ไม่มีครับ แต่บังก็บอกว่า เดินรอบเกาะได้เลย ไม่ไกล ประมาณ 4-5 กิโลเมตร เท่านั้น เรามองหน้ากัน แล้วก็เดินต่อไป
 
 
                และแล้วจ๊ะผู้ใจดีก็ช่วยเราไว้อีกครั้ง จ๊ะออกตัวว่ารถเครื่องของแก ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เลยไม่อยากให้ยืมขี่ แต่จ๊ะจะไปส่งนะ โดยจะพาเราไปที่บ้านของจ๊ะ เราขนของใส่รถเครื่องแล้วกระโดดขึ้นรถอย่างไม่ลังเล 
                ถนนหนทางที่นี่ค่อนข้างสะดวกมากๆครับ แต่ผมก็นึกแปลกใจที่เห็นถนนโล่งมากแบบนี้(ไม่มีเสาไฟฟ้ารกตา) จ๊ะพาเรามาเรื่อย ผ่านโรงแรมดัง เดอะโคโคนัท วิลเลจ  ผ่