สวัสดีคับเพื่อนๆ หายหน้าหายตากันไปนานเลย ผมปล่อยบ้านหลังนี้ร้างมาหลายเดือนด้วยเพราะเหนื่อยเหลือเกินกับภาระหน้าที่ของลูกที่ดี บินไปบินกลับโคราชภูเก็ตเป็นว่าเล่น เมื่อกลับมาทำงานก็เหนื่อยมากและต้องแอบงีบทุกครั้งที่มีโอกาส ไม่ได้จับกล้องมา 3-4 เดือนแล้ว(คิดถึงใจจะขาด)
สงกรานต์ปีนี้ก็เช่นเคยที่คนโรงแรมแบบผม ไม่ได้หยุดกลับภูมิลำเนาเหมือนงานบริษัทฯทั่วไป แถมก่อนสงกรานต์ก็ยังมีเรื่องตื่นเต้นลุ้นระทึก ให้ต้องนอนผวา ไม่เว้นแต่ละวันจนถึงวินาทีนี้
ครับก็ข่าวแผ่นดินไหวที่รู้สึกกันได้ทั่วทั้งเกาะภูเก็ตนั่นแหละ ที่ทำงานของผมอยู่บนยอดเขา กมลาซึ่งถือว่าเป็นจุดที่ปลอดภัยมากๆ แต่ก็น่าหวาดเสียวเรื่องดินถล่ม อาคารถล่ม นั่งทำงาน ก็รู้สึกได้ครับ สั่นเป็นระยะๆ วันนั้นสัญญาณโทรศํพท์ในภูเก็ตล่มอย่างไม่เป็นท่า แต่...เจ้าพ่อโซเชียล อย่าง เฟสบุคกลับใช้งานได้หน้าตาเฉย หลายต่อหลายคนบอกผ่านความสบายใจให้ญาติทางเฟสบุค ส่วนผมผู้ที่ดูแลด้าน IT ก็ต้องให้ข่าวสารกับพนักงานอย่างใกล้ชิดเพื่อความสบายใจ ผมส่งออกเมล์อัพเดทข่าวจากทวิสเตอร์ทุกๆ 5 นาที จนสรุปตอนสองทุ่ม ว่าสึนามิไม่ได้เกิดขึ้น....
มันทำให้พวกเราโล่งใจ กลับบ้านด้วยอาการหวาดหวั่นนิดหน่อย คืนนั้นผมเตรียมตัวพร้อมสำหรับการอพยพมาก และพวกเราก็ต้องรู้สึกตัวกันตลอดคืน กว่า 40 ครั้ง ที่รับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือน จนถึงวันนี้ 20 เมษายน 2555 ที่อ.ถลาง ยังมีแผ่นดินไหว แทบทุกคืน จนทำให้อาคารบ้านช่อง ร้าว และทิ้งร่องรอย อย่างเห็นได้ชัด
สำหรับผม ยอมรับว่าไม่กลัวแล้ว ณ วินาทีนี้ แต่ก็ไม่ประมาทครับยังคงเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา (หาที่เหมาะๆที่คนจะเจอศพได้ง่ายสุด ฮ่าๆๆๆ)
สำหรับเมษานี้ คนภูเก็ตก็คงไม่ได้เจอแต่เรื่องร้ายอย่างเดียวหรอกนะคับ ก็มีข่าวดีออกมาสำหรับ พนักงานหาเช้ากินค่ำ ด้วย "Minimum Wage of phuket" ที่การันตีค่าแรงขึ้นต่ำ ก็ทำให้เราได้เห็นรอยยิ้มของพนักงานบ้าง บางคนวิจารณ์กันต่างๆนานา เรื่องของนโยบายนี้ที่เกิดขึ้นใน 7 จังหวัดนำร่อง แต่ก็ตามที่คาดหมายครับ สำหรับโรงแรมให้เอาเงิน เซอร์วิสชาร์ตไปรวมกับเงินเดือน สำหรับโรงแรมที่ไม่การันตีเซอร์วิสชาร์ต ก็ต้องร้อนก้นกันล่ะ แต่สำหรับโรงแรมที่ การันตีอยู่แล้ว ก็ไม่ได้มีผลอะไร (เสมอตัว) ซึ่งนี่ก็คงเป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่ทำให้ตำแหน่งงานภูเก็ตเกิดการแข่งขันกันสูงทีเดียว ....
ก็อย่าคิดอะไรมากเลยครับ มีงานให้ทำ และตั้งใจทำให้ดีที่สุด กับทุกๆงานที่ได้รับมา ไม่หยุดสร้างสรรค์ ไอเดีย และ ยึดมั่นความซื่อสัตย์ รับผิดชอบ แค่นี้ ค่าตัวคุณก็ไม่มีวันตกอยู่แล้ว....เป็นกำลังใจให้เพื่อนๆ ที่กำลังเบื่องาน และ กำลังหางาน ทุกๆคนนะคับ มีความสุขมากๆ กับมหาสงกรานต์ปีใหม่ไทยนะ
บายครับ
สวัสดีปีใหม่จ้าเพื่อนๆ ห่างหายกันไปนานพอสมควรจากทริป เกาะตาชัยหลังจากนั้นหนูเองก็เดินทางไปเที่ยวอีกหลายที่แต่ก็ต้องเกิดการดองเค็มทริปกันอีก เพราะงานเข้าช่วงสิ้นปีพอดี
ในปีที่ผ่านมา หลายคนคงเจอเรื่องราวที่น่าจดจำ ทั้งดีและร้าย แต่ก็ฝากไว้ให้เพื่อนๆ อดทนและสู้ต่อไปเมื่อยังมีลมหายใจอยู่ ใครที่ดีอยู่แล้วก็ขอให้ดียิ่งๆขึ้นไปนะคะ ส่วนใครที่เจอเรื่องร้าย ปีนี้ขอให้เจอสิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิต เริ่มต้นใหม่กันอีกครั้งนะคะ
ช่วงหลังมานี้ บล๊อค "วิถี" noodum.exteen.com ดูเหมือนจะมีเืพื่อนๆ แวะเวียนกันเข้ามาเยอะมากขึ้นก็เลยอยากขอแนะนำตัวเองให้เืพื่อนๆ ที่ผ่านมาได้รู้จักกันมากขึ้น
แนวคิดการเปิดบล๊อค : เมื่อปี 2007 ตอนนั้นตัดสินใจลาออกจากงานที่พัทยา และลองเดินทางไปใช้ชีวิตที่เกาะดู เกาะนั้นคือ เกาะยาวน้อย จ.พังงา ในสถาพตอนนั้นโรงแรม 5 ดาวก็เถอะ แต่อินเตอร์เนตบนเกาะถือว่าต้องใช้ต้นทุนที่สูงมากๆ สัญญาณโทรศัทพ์ก็ไม่ค่อยมีเลยติดต่อส่งข่าวสารกับเืพื่อนด้วย การเขียนบล๊อค บล๊อคนี้จึงถือกำเนิดเกิดขึ้นโดยการใช้ฉายาของตัวเองที่เพื่อนๆ เรียกติดปากว่า "หนูดำ" มาเป็นสิริมงคลตั้งเป็นชื่อบล๊อค(คิดได้!!)
ดังนั้นก็คงพอจะเดาออกใช่มั๊ยคะว่าเจ้าของบล๊อคจะตัวดำขนาดไหน หุ หุ (ไม่งั้นคงไม่ได้ฉายานี้เป็นแน่!!!~)
เนื้อหาประเด็นภายในบล๊อค : สำหรับหัวข้อหลักๆ ของบล๊อคนี้ หนักไปทางการท่องเที่ยว และแชร์ประสบการณ์ ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร ที่เที่ยว แต่ ก็ยังมีอีกบางมุม ที่เป็นสิ่งที่รักและชอบ เช่นกัน
ค่ะนั่นก็คือ หัวข้อ Photo&Diary ซึ่งได้รวบรวม บทความ กลอน หรือ ภาพถ่าย ที่เจ้าของบล๊อคเองรู้สึกสะกิดใจ ประทับใจ และ สะเทือนใจในบางภาพ มานำเสนอ ภาพภาพเดียวสื่อความหมายได้ร้อยพัน และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ภาพที่ถูกเก็บอยู่ในกรุฮาร์ดดิสเก่าๆ ของหนูเซียนบางคนบอกไม่สวย คอมโพสแย่ ไวท์บาลานซ์เพี้ยน แต่หนูเชื่อว่า คนถ่ายภาพทุกคนคิดเหมือนกันเสมอ "ภาพที่เราถ่ายเป็นภาพที่มีความหมายกับเราเสมอ" หากภาพๆนั้น "คิดก่อนถ่าย" มุม Photo&Diary จึงถือเกิดขึ้นเพื่อเป็นมุมเล็กๆ ที่ระบายความอัดอั้นในหัวใจ รู้ตัวว่าเขียนไม่เก่ง ถ่ายรูปไม่เอาไหน และพัฒนาการของเราต่ำกว่าคนอื่น แต่เมื่อเราเริ่มเดิน แม้จะเป็นก้าวเล็กๆ ก็ขอแค่ให้ได้ก้าวเดิน ไม่ใช่หยุดอยู่กับที่ก็เพียงพอ
มุมท่องเที่ยว :
มุมนี้ถูกจัดขึ้น เพราะอยากทำลายแทงไว้ให้เพื่อนๆ ได้เดินไปพบเจอความสวยงาม ความอร่อย ความสนุก ความประทับใจ เหมือนที่หนูได้รับ บางที่ไม่ฮิป ไม่แนว แต่ก็อยากเีขียน อยากอัพให้ได้เห็นกัน ใช้ชื่อว่า Travel&Eating เป็นอีกมุมที่ชอบมากๆ และต้องออกเดินทางทุกครั้งเมื่อมีโอกาส
มุมเล่นกล้อง
มุมนี้เกิดขึ้นไม่นานค่ะ ด้วยความที่ต้องได้รับหน้าที่ช่วยงาน เซลส์และ FB บ่อยๆ จึงได้มีโอกาสฝึกฝีมือการถ่ายภาพอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นงาน wedding ของโรงแรม หรือ เป็นงานถ่ายอาหาร โบร์ชัวอาหาร สปา ผลิตภัณฑ์ ก็ได้ให้ความร่วมมืออยู่เสมอ หลังๆเข้าเพื่อนๆ จึงเิกิดความเกรงใจ จึงได้เกิดการว่าจ้างเกิดขึ้น (แต่ฝีมือระดับปลายแถวนะคะ อยากจริงจังแต่พัฒนาการไม่ถึง) พบกันได้ ที่ www.facebook.com/S2memory
ส่วนนี่ก็เป็นอุปกรณ์คู่ชีิพ ไปไหนไปกัน
EOS 500D+Kitty
Tamron 17-50 VC F2.8
Tamron 105m F2.8 Fix manual lense
EF-S 50m F1.8
Flash ,Trigger,VertexDxpro Tripod
ในปีนี้ตั้งใจไว้ว่าจะเขียนเรื่องของการใช้งานกล้องเบื้องต้น การถ่ายภาพ เก็บไว้เป็น manual ของตัวเองและเพื่อนๆ ที่สนใจจะได้เข้ามาลองเก็บเทคนิค เล็กน้อย เรียนรู้ไปพร้อมๆ กันนะคะ
สวัสดีปีใหม่ค่่า
หนูดำ
เพิ่มเติม ครับมีคนถามมาว่าทำไม ใช้ชื่อว่า "สีสวาด"
หนูเป็นคนชอบเลี้ยงแมว และเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ แมวที่ขึ้นชื่อมากๆ ของคนโคราชก็คือแมวพันธ์สีสวาด (สีจะออกเทาอมน้ำเงิน ภาษาอังกฤษ ก็จะเป็น silverblue )เป็นแมวพันธ์พื้นเมือง ก็เลยนำชื่อนี้มาเขียนแทนชื่อตัวเองครับกระผ๊ม!!!เพราะหนูเป็นคนโคราชจ้า
